🔆દલપત પઢિયાર ~ મેલો, દલપત🔆

મેલો, દલપત, ડા’પણ મેલો! છેક સુધીનું અંધારું છે,
મૂકી શકો તો, દીવા જેવી થાપણ મેલો!

ભણ્યાગણ્યા બહુ દરિયા ડો’ળ્યા, ગિનાન ગાંજો પીધો,
છૂટ્યો નહીં સામાન, ઉપરથી છાંયો બાંધી લીધો,
જાતર ક્યાં અઘરી છે, જીવણ? થકવી નાખે થેલો…

મન હરાયું, નકટું, નૂગરું, રણમાં વેલા વાવે,
ઊભા દોરનો દરિયો ફાડી, આડી રેત ચડાવે!
કેમ કરી રોકો છોળોને? બમણો વાગે ઠેલો…
જાતર ક્યાં અઘરી છે, જીવણ? થકવી નાખે થેલો…

પીએચ.ડી.ની પદવી તેથી શું? ભણી કવિતા ભગવી તેથી શું?
પડદા તો એવા ને એવા, જ્યોત પાટ પર જગવી તેથી શું?
વાળી લ્યો બાજોઠ બહારનો, અંદર જઈ અઢેલો…
જાતર ક્યાં અઘરી છે, જીવણ? થકવી નાખે થેલો…

પડવું તો બસ આખ્ખું પડવું, અડધું પડધું પડવું શું?
અડવું તો આભે જઈ અડવું, આસનથી ઊખડવું શું?
આખો ખૂંટો ખોદી કાઢી, ખુલ્લંખુલ્લા ખેલો…
જાતર ક્યાં અઘરી છે, જીવણ? થકવી નાખે થેલો…

~ દલપત પઢિયાર

પ્રતીકાત્મક રીતે પણ જીવનનું ચિંતન સરસ રીતે રજૂ થયું છે.

‘જાતર ક્યાં અઘરી છે, જીવણ? થકવી નાખે થેલો…’ આ પંક્તિ સમજી લે એનો ભવપાર થઈ જાય. આમ જુઓ તો મોટાભાગના લોકો આ વાત જાણતા હોય છે કે આ બધી મોહમાયાની જ મુસીબત છે. જીવનમાં જે કરવાનું છે એ ના કર્યું અને આમાં ફસાણા. પણ આ જાણવાથી શું? ડહાપણના દરિયા ડહોળવાથી શું? આપણાં સંત-મહાત્માઓ, ઋષિમુનિઓ, મહાન પુરુષો, સંતો, કથાકારોએ આ પ્રકારનો ઉપદેશ દેવામાં બાકી નથી રાખ્યું છતાં સમાજ એની એ જગ્યાએ છે…. તસુભાર એમાં બદલાવ નથી આવ્યો. બુદ્ધિથી સમજી લેવું એક વાત છે અને એમાંથી એકાદ નાની વાતને આચરી, જીવનમાં ઘોળી દેવી બીજી વાત છે.  

અહીં કવિ પોતાને ખુદને કહે છે, ‘મેલો, દલપત ડહાપણ મેલો.’ કવિતામાં કે વાર્તામાં આ શૈલી ભાવકને તરત સ્પર્શી જાય છે કેમ કે વાત પોતાની લાગે છે. આ, આવી વાત જે સમજણની સીમા સુધી પહોંચી ગયા હોય એ જ કહી શકે, લખી શકે, ગાઈ શકે. ડહાપણને પચાવ્યા પછીની આ ઘડી છે. સમજણથી સભર થયા પછીની આ ક્ષણ છે. અને બધા પ્રતીકો આ વાતને દ્રઢાવે છે…   

‘કાવ્યવિશ્વ’ને આવકાર

‘કાવ્યવિશ્વ’ની સફર ખૂબ સુંદર. આજે બધાં કાવ્ય અને આસ્વાદ વાંચ્યા. આપને અભિનંદન. ~ ગોપાલી બુચ

આપ પણ ‘કાવ્યવિશ્વ’ માટે આપનો પ્રતિભાવ મોકલી શકો છો.  

કેન્વાસ પર ઉછળતાં મોજાં