🔆મહેશ રાવલ ~ હું મને મળી લઉં🔆

 હું મને મળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે  
શ્વાસ, સાંભળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે  

વિસ્તરેલ પગલામાં ક્યાં સમાય છે રસ્તા ?
માત્ર, સાંકળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

પ્રશ્નતા પ્રભાવિત થઈ ઓગળે જવાબોમાં,
એમ ઓગળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

આવતી જતી ક્ષણને એકમેકની સાથે,
ભેળવી, ભળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

સહેજ પણ પડે નોખી શક્યતા તફાવતથી,
એ તરફ વળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે !

પર્વ જેમ પડઘાતાં, આંતરિક અભરખાંને,
ઢાળ દઈ ઢળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

મીણ જેમ ઓગળતી હાંફતી શ્વસનબત્તી,
ખૂટતી કળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

રાખનું રમકડું આ સર્વશ્રેષ્ઠ છે કહીને,
જાતને છળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે !

વીર્યહીન સગપણની ભૂખ ભાંગવા ખાતર,
લાગણી રળી લઉં છું એકલો પડું ત્યારે.

~ ડૉ મહેશ રાવલ

એકલતા અને એકાંત બંને કવિ સાથે અવિભાજ્ય રીતે જોડાયેલી સ્થિતિ છે.

એકાંતની સમૃદ્ધિ કવિહૃદયને ચેતનવંતુ બનાવે છે તો એકલતાની પીડા એના હૃદયને ગાનથી ભરી દે છે. આખું કાવ્ય આ ભાવને લઈને ચાલે છે. વળી આ ભાવ ક્યારેક છેતરનારો પણ હોય. ક્યાંક કોઈ ટોળામાં પણ એકલું હોય અને ક્યાંક એકલતામાંય એ ભીડથી છૂટી ના શકતું હોય!

આ એક પંક્તિ વિશેષ નોંધનીય છે,  – ‘વિસ્તરેલ પગલામાં ક્યાં સમાય છે રસ્તા?’

વાહ….. પગલાંનો ભાવવિસ્તાર કહો કે સ્વૈરવિહાર એટલો વિસ્તરેલ છે કે એમાં વિશ્વભરના રસ્તા પણ  સમાઈ ન જ શકે!

‘કાવ્યવિશ્વ’ને આવકાર

એકથી એક ચડિયાતી કવિતા,ગીતો નો રસીલો આસ્વાદ માણ્યો, બહુજ મઝા પડી લતાબેન. ~ પ્રતિમા મસિયાવા

આપ પણ ‘કાવ્યવિશ્વ’ માટે આપનો પ્રતિભાવ મોકલી શકો છો.  

🌹દિનવિશેષ 27 ઓકટોબર🌹 

‘ખબર લહરીયા’