🔆મણીલાલ હ. પટેલ ~ એકલતાઓ🔆

એકલતાઓ એમ વરસતી જાણે કે ચોમાસું
સાંજ પડે જેમ દીવા પ્રગટે એમ પ્રગટતાં આંસુ …

દૂર દેશની માયા ચીંધી લઈ લીધો મેવાડ
વર્ષો ઊંચાં વૃક્ષો આપી છીનવી લીધા પ્હાડ
મારામાંથી મને મૂકીને કોણ વળે છે પાછું …

કલરવ પીંછાં સીમ ગામડાં યાદ મને છલકાવે
જીવવાની અફવાઓ પંખી શહેરોમાં ફેલાવે
છાતી વચ્ચે ઊમટી પડતું ઇડરિયા ચોમાસું…

પીળાં પાંદડાં એમ ખરે છે ખરતું જાણે વ્હાલ
સાદ પાડતું કોણ મને એ ? પ્રગટે કેવા ખ્યાલ ?
તિમિરની કેડી પકડીને દૂર કેટલે જાશું ?…

~ મણિલાલ હ. પટેલ

ભાવકની આંખમાં પણ આંસુ પ્રગટે એવું, એકલતાની પીડાનું ગીત…..  

‘દીવા પ્રગટે એમ પ્રગટતાં આંસુ …’ અહીં સાંજ પડે એકલતા કેવી સતાવે, એ કેવી કાવ્યાત્મકતા સાથે પ્રગટ્યું છે!!

જે છીનવાઇ ગયા છે, એ છે બાળપણ અને યુવાનીના પહાડ…. ‘વર્ષો ઊંચાં વૃક્ષો’ અહીં કવિ જીવનના ખડકાયેલા વર્ષોના થર ચીંધવા માંગે છે!

કોઈનો સ્નેહ, વહાલ પણ જાણે પાનખરની જેમ ખરતું જાય છે….. અને હવે બચેલું અંધારું પકડીને કેટલે દૂર જવાશે???

‘મારામાંથી મને મૂકીને કોણ વળે છે પાછું..’ આ પંક્તિ મારે લખવાની હોય તો હું આમ લખું,

‘મારામાંથી મને લઈને કોણ વળે છે પાછું….’ મારામાં રહેલો ‘હું’, મારો આત્મા, મારું ચેતન એ લઈ જાય છે, વહાલ વેરતી વ્યક્તિઓ પાનખરના પાંદડા ખરે એમ ચાલી ગઈ ને હવે બચેલા આ દેહ સાથે મારે કેટલે દૂર જવું ????

જેઓ એકલાં છે તેમને આ કવિતા સોંસરવી અંદર ઊતરી જશે…..  

‘કાવ્યવિશ્વ’ને આવકાર

આપનો ‘સંવાદી’ લેખ ગમ્યો. જે ઉમદા વિચારોથી આપ ‘કાવ્યવિશ્વ’ લાવ્યા છો એની સકારાત્મક ઊર્જા નવોદિત અને વડીલ સાહિત્યકારોને મળશે. આવા પાયાના કામમાં અમે તમારી સાથે જ છીએ. ~ પુરુષોત્તમ મેવાડા ‘સાજ’
આપ પણ ‘કાવ્યવિશ્વ’ માટે આપનો પ્રતિભાવ મોકલી શકો છો. ~ સંપાદક    

🌹દિનવિશેષ 13 નવેમ્બર 🌹 

ઓહો રેલમછેલ છે