🔆લતા હિરાણી ~ ઝાડ એકલું🔆

*ઝાડ એકલું જાગે*

ઝાડ એકલું જાગે
અમથું અમથું સુકલડી ડાળખિયું લઈને તાગે
ઝાડ એકલું જાગે… 

પાન ખરે છે એક એક ને જીવમાં સળવળ થાતી
દૂર ભાગતી ભીની ગંધો, આથમણે અટવાતી
પીળી પચરક ઘટનાઓ મંડાણી એના ભાગે
ઝાડ એકલું જાગે…. 

પતંગિયું બેસે ક્યાંયે, ના અચરજ એને થાતું
પડખેના પથરાના ઢગલે, સંકેલી લે વાતું
હવે હાંફતા શ્વાસો એના કોણ પરોવે ધાગે ?
ઝાડ એકલું જાગે

~ લતા હિરાણી

લતા હિરાણી * ઊગ્યું રે અજવાળું (ગીતસંગ્રહ) * ગુર્જર 2024
પ્રકાશિત @ અખંડ આનંદ દીપોત્સવી 2025

વૃદ્ધત્વ અને એકલતા એ લગભગ દરેક સ્થળે અને કાળની એકસરખી વરવી વાસ્તવિકતા છે અને રહેશે. કવયિત્રીએ એ‌ જ હકીકતને વૃક્ષનું પ્રતીક પ્રયોજી આ ગીત દ્વારા શબ્દસ્થ કરી ‌અભિવ્યક્ત કરવાનો પ્રયાસ કર્યો છે.

પાનખરમાં નિત્ય એકએક પાંદડું ખરતું રહે અને પછી‌ એક દિવસ આખ્ખુંય ઝાડ પાંદડા વિહીન થઈ જાય. પાંદડાથી ભર્યું ભર્યું ઝાડનું સૌંદર્ય હૃદયસ્પર્શી અને‌ મનભાવન હોય છે. પરંતું પાનખરમાં પાંદડાં ખરી ગયાં પછી દ્રષ્ટિએ પડતા પાંદડાં વગરની સુક્કી ડાળખીઓ ધરાવતાં વૃક્ષના માધ્યમથી કવયિત્રીએ વૃદ્ધત્વને કારણે ઉડી જતી ઊંઘ અને એકલા એકલા જાગીને ભોગવવી પડતી વ્યથાને ઉજાગર કરી છે.

એકેક પાન ખરવાની‌ ઘટનાને ભારે હૈયે પસાર થતી એક એક ક્ષણ સાથે સરખામણી કરતાં જીવનસંધ્યા ટાણે યાદ આવતી સારી નરસી ઘટનાઓનું વર્તુળ રચાય છે. જીવ જાણે અજાણે પોતાની યુવાનીના દિવસોની ભવ્યતાને ઘડપણમાં થતી અવગણના સાથે સરખાવે છે.

પતંગિયું બેસવાથી જે ક્યારેક રોમાંચ‌ અનુભવાતો હતો એ‌ હવે અચરજ પમાડે છે અને જાણે પડખે પડેલા પથરા એ બીજું કંઈ નહીં પણ ભારે થતું જતું જીવન સંકેલવાનું મન થતું‌ કારણ હવે તો નિજ શ્વાસ પણ હાંફવા લાગ્યા છે. આમ‌ સમગ્ર ગીતમાં વૃદ્ધાવસ્થામાં અનુભવવાની થતી પીડાને તાદ્રશ્ય કરવામાં કવયિત્રી સફળ થયા હોય એવું જણાઈ આવે છે.
~ દિનેશ ડોંગરે ‘નાદાન’ વડોદરા

***
લતાબેન, અભિનંદન. નિયમિત રીતે કાવ્યવિશ્વ જોઉં છું. સાહિત્યરસિકોની તુષા સંતોષાય એવું અને કૃતિઓનું સ્તર જળવાઈ રહે એવું પીરસો છો. રાજીપો. – ભાગ્યેશ જહા  અધ્યક્ષ, ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી 
***

🌹દિનવિશેષ 9 ઓગસ્ટ🌹