🔆હાર્દિક વ્યાસ ~ ઉંબરમાં સાથિયો🔆

ઉંબરમાં સાથિયો ને સાથિયામાં નામ તારું હળવે તે હાથે મેઁ ચીંતર્યું   
પછી આખું આકાશ નીચે ઊતર્યું…..
અવસરના પાન મારી ઓસરીએ આવીને, ઘીમેથી પૂછે સરનામું 
એના જવાબમાં કહી દઉં હું આજ સખી, પૂજામાં ખુટે તરભાણું
ચીંથરામાં વીંટેલું રતન કાંઈ મખમલનું સોનેરી અંજળનું પિયરની ડેલીથી નીતર્યું
પછી આખું આકાશ નીચે ઊતર્યું…..

પોથીને વાંચીને પંડિત થવાય એમ આયખાને વાંચો તો જાણું
સાચકલી  એક આશ મોભારે બેઠી છે, એને હું મજિયારી માણું
પાંપણને વિંધીને પરદેશી પાનેતર કાળજામાં અણધાર્યું મોતીની પાલખી શું ઊભર્યું
પછી પછી આખું આકાશ નીચે ઊતર્યું….. 

~ હાર્દિક વ્યાસ

હાર્દિક વ્યાસ * પિંડથી બ્રહ્માંડ (કાવ્યસંગ્રહ) * ડિવાઇન પ્રકાશન

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 393 @ 20 ઓગસ્ટ 2019 * લતા હિરાણી  

સાથિયો-સ્વસ્તિકનું ચિન્હ આપણી સંસ્કૃતિમાં શુભ મનાયું  છે. એક સમય હતો કે જ્યારે સવારના પહોરમાં ઘરમાં ઉંબરે સાથિયો થતો અને એમ દિવસને આવકાર અપાતો. બારણે લાભ-શુભ પણ લખાતા. હવે તો ન રહ્યા ઉંબરા કે ન રહ્યા સાથિયા. અલબત્ત શુભ પ્રસંગો પૂરતી આ પરંપરા જળવાય છે ખરી. નાયિકાને હવે આવનારા શુભ દિવસોની પ્રતીક્ષા છે. એનો વિચાર મનમાં રોમાંચ જગાવે છે. એક કુંવારી કન્યાના કોડ શબ્દોના લસરકે આ ગીતમાં ચીતરાયા છે.

બાળપણમાં ફોઇબાએ પાડેલું ને મમ્મી-પપ્પાએ વધાવેલું નામ આમ જુઓ તો નવા જન્મેલા બાળકને આ સૃષ્ટિ પર એક ઓળખાણ આપવાની રસમ છે. અક્ષરોનો સમૂહ છે, રજીસ્ટરની એક લાઇન છે. એમાં અર્થનો વૈભવ શું છે એનો પહેલા વિચાર થતો, હવે નવા નામો રાખવાની હોડમાં અર્થનું પાસું ભુલાઈ જાય છે. પણ એ નવી પેઢીનો અંદાજ છે જેમાં આપણે કાંઇ ન કરી શકીએ. બાળકની વય વધવાની સાથે આ નામનું વજન પણ વધતું જાય છે અને એ દિવસ પણ આવે છે કે જ્યારે એ નામ કોઈના માટે હૈયાનો હાર બની જાય ! 

પ્રિયજનનું નામ મનમાં ગુંજે અને રૂંવાડે રૂંવાડે રોમાંચનો રાસોત્સવ રમાય. આખુંય આકાશ સંકોચાઈ એક ટચૂકડા હૈયામાં વ્યાપી જાય, પછી ખીલે ત્યાં ગગનમંડળના અસંખ્ય તારાઓ અને પૂર્ણિમાનો ચંદ્ર. વાદળ સમ ધબકારા ધડકતી છાતીમાં ઉછળે ને રકતની રતાશ ચહેરાને રંગી દે. એક શબ્દ, એક નામ જો હૈયાને હિલોળે ચડાવે તો ક્યાંક આછેરો સ્પર્શ કેવી ઉથલપાથલ જગવી દે ! એક વાત એય મનમાં આવે છે કે એકબીજા સાથે તદ્દન મુક્ત રીતે જીવતી આ નવી પેઢીનું વર્તન સાહજિક જરૂર લાગે પણ એમાં એકાદ અછડતા સ્પર્શના અદભૂત રોમાંચનો વૈભવ તો એમનાથી કોસો દૂર રહી જશે ! પણ એ હવે સમયની ચાલ છે ને એનું સમાધાન પણ એની પાસે !

અવસરના આવકાર આંખોથી હોય ને હૃદય એમાં સાહેદી પૂરે ત્યારે એ તારીખની પ્રતીક્ષા નથી કરતા. એને સરનામું આપોઆપ જડી જાય છે. એમાં કોઈ ક્રિયા કે સાધનોની આવશ્યકતા નથી હોતી. અવસરને વધાવવા આખું પિયર ડેલી ખોલીને ટોળે વળ્યું છે, અજવાળું પાથરીને રાહ જુએ છે એક પગલાંના પમરાટની … જેના આવતાં જ શેરી સુગંધિત થઈ ઉઠશે, આંગણાનો તુલસીક્યારો મ્હોરી ઉઠશે ને અંજળ સઘળાં સોનેરી થઈ જશે. આ અવસર નિશ્ચિત છે અને વિધાતાની નોંધમાં ક્યારનો સચવાયેલો છે. એ ક્ષણો ધીમે ધીમે પણ એના સમયે વહી આવી છે અસ્તિત્વમાં અને હવે એનું સંગીત ગુંજે છે આસપાસ. 

કેટલો વિશ્વાસ ઓઢીને બેઠી છે એક કન્યા ! આયખું આખું એક માનેલાને સોંપી દેવાનું છે અને પ્રત્યેક ક્ષણ એ સુખથી ભરી દેશે એવા આશાના એવરેસ્ટ પર મ્હાલી રહી છે એ કન્યા ! ઉજળા જીવન જેવા સફેદ પાનેતરની લાલ કોરમાં  મેઘધનુષના સાતેય રંગો ભાળતી એ કન્યા ! એના સપનાને સહિયારી અને સાચકલી સુખ સંતોષની ભૂમિ મળે એવું આકાશ આખું ઈચ્છે.                    

ગાઈ શકાય એવું મજાનું ગીત અને એમાં હરખના સાથીયા પૂરતી ભાવોની સાચકલી ભાત…. કવિતાની આવી થોડીક ક્ષણો માનવીના જીવનમાં સુખનું આકાશ સર્જી શકે છે.

🙏🏻આપે ‘કાવ્યવિશ્વ’ની મુલાકાત લીધી, આભાર. પ્રતિભાવ લખશો ને! અને આ સાઇટ subscribe પણ કરશો ને! 🙏🏻

***

‘કાવ્યવિશ્વ’ વિશે વિદ્વાનોના પ્રતિભાવો
સરસ કાર્ય ! મોટું કામ છે ! મહેનત માગશે ! નિયમિતતા જળવાશે તો વાચકો વધશે ને વધુ લોકોને લાભ થશે. ખૂબ શુભેચ્છાઓ ! મદદ ને માહિતીની ક્યારેક જરૂર પડે તો જણાવશોજી ! ઓલ દ બેસ્ટ. ~ મણિલાલ હ. પટેલ

***