🔆નરપત વૈતાલિક ~ મનના ઘરમાં🔆

મનના ઘરમાં આજે માળું!  
ચોગરદમ ફૈલ્યું અજવાળું!

દીપ જલાવી કોણ ભગાડે,
અંધારું આ ભમ્મર કાળું!

એ જ કાશ મળવા આવ્યા છે,
લાવ ઢોલિયો અંદર ઢાળું!

સખી! સહજ શણગાર કરી લઉ,
આપ પટોળા ,મલમલ, સાળું!

એકલતા વેઠી છે અનહદ,
એકાદી પળ સાથે ગાળું!

વડલા ને વડવાઈ ફૂટી,
લીલુંછમ છે ડાળું ડાળું!

હ્રદય-ઓરડી પિયુ છુપાવી,
સાંકળ દઈને મારું તાળું !

‘નરપત’ વરસે રસ અંબર સે
પછી પલળવાનું કાં ટાળુ?

~ નરપત ‘વૈતાલિક’

દિવ્ય ભાસ્કર @ કાવ્યસેતુ 356 @ 20 નવેમ્બર 2018

એક ચહેરાને હૈયે ચીતરી પછી એની રાહ જોઈ બેસી રહેવાનું સહેલું નથી. પ્રતીક્ષાની પળો મીઠી લાગે પણ સમયનો પનો ટૂંકો હોય તો ! એ જેમ લંબાતો જાય, પ્રતીક્ષા પીડામાં બદલાતી જાય. ઇંતજારના અનેક રંગ છે. એમાં હોંશ છે પણ હાશ નથી, એમાં સાદનો સૂર ક્યારે વિષાદમાં પલટાઈ જાય ખબર નથી પડતી. છોકરીની આંખમાં ભરેલી અધીરાઇ નિસાસામાં પલટાઈ જાય ત્યારે કાજળ વધારે કાળું બની જતું હોય છે.

અહીંયા પ્રતીક્ષાનો સુખદ વિરામ છે. અલબત્ત એ અલ્પવિરામ છે કે પૂર્ણવિરામ એની નાયિકાને ખબર પણ સુખની ક્ષણોનું અજવાળું આંખોમાં ફેલાયું છે એ આ શબ્દોનું સત્ય છે અને આ અજવાળું એવું છે કે નાયિકા ચાહે છે કે બહાર ફેલાયેલું  અંધારું સાચવાઇ રહે. નથી દીપ જલાવવો કે નથી કોડિયા પૂરવા. ઈશ્વર આ અંધારું સલામત રાખે તો પિયુ પોતાની પાસે આવીને થોડી પળો સાથે ગુજારી શકે.     

‘એ જ કાશ મળવા આવ્યા છે, લાવ ઢોલિયો અંદર ઢાળું!’ વાત તો મીઠા મિલનની છે. ‘કાશ’ને બદલે કવિએ ‘હાશ’ શબ્દ વાપર્યો હોત તો વાત વધારે સુંવાળી બની હોત પણ કવિ પોતાની કલ્પના અને પોતાના શબ્દો માટે સર્વેસર્વા હોય છે. આપણે તો એના શબ્દોમાંથી આપણી ભૂમિ પ્રમાણે ભાવો તારવતા હોઈએ છીએ. કવિને કાંઈક જુદું અપેક્ષિત હોઈ શકે !

પિયુમિલનની પળો સામે દેખાતી હોય ત્યારે એક પ્રેમીકાને શણગાર સજવાનું જ સૂઝે ને ! સજના-સંવરના એ પ્રેમશાસ્ત્રની અનિવાર્ય ક્રિયાઓ છે. હોઠની નીચેના એક નાના છૂંદણાથી માંડીને મોંઘાદાટ પટોળાં કે નવલખા હાર સુધી આ ક્રિયા વિસ્તરે છે. વિશ્વભરની તમામ પ્રેમિકાઓના સાજ-શણગારના મૂક સાક્ષી આયનાને વાચા ફૂટી આવે એટલા એના અવનવા રૂપ છે. અલબત્ત સુંદરતા માત્ર બાહ્ય સાધનો વડે પામી શકાતી નથી. સૌંદર્યના નાજુક નકશાઓ આખરે આંખની કલમથી જ કંડારાય છે અને અહીં તો પિયુ સાક્ષાત પધારવાનો છે ! લાંબી જુદાઈની પળો ઓગળી જવાની છે. નાયિકા એકાદી પળ સાથે ગાળવાની વાત કરે છે અને આ પળની લંબાઈ માત્ર પ્રેમ જાણે છે. 

‘હ્રદય-ઓરડી પિયુ છુપાવી, સાંકળ દઈને મારું તાળું!’ જુઓ, મિલનની પળને અખૂટ બનાવવાની અભિપ્સા તરત વ્યક્ત થાય છે….  અનરાધાર વર્ષામાં ભીંજાવાનો સમય આવ્યો છે ત્યારે કશાયની રાહ જોવાનું, અટકવાનું શક્ય નથી જ… હવે તો ભીંજાવું એ એક જ રટણ….. આવી જ કોઈ અનુભૂતિની ક્ષણોમાં શાયર બશીર બદ્ર લખી બેઠા હશે ને !

લમ્હેં લમ્હેંમેં બસી તેરી યાદોંકી મહક
આજ કી રાત તો ખુશ્બુકા સફર લગતી હૈ…બશીર બદ્ર

***

🌹જન્મદિનવિશેષ 7 સપ્ટેમ્બર🌹