🔆અશોકપુરી ગોસ્વામી ~ ઘર ત્યાગીને🔆

ઘર ત્યાગીને જણ એક ભલે જંપી જાય છે
એને ખબર શું? ઘરની ભીંતો કેમ કંપી જાય છે.

સાધુ, પગરખાં ત્યાજવાથી કંઈ નહી વળે
એવું ઘણુંય હોય છે જે ડંખી જાય છે.

તકરાર જગની સાથે પણ પરિણામ છે જુદા
કોઈ સંત થાય છે તો કોઈ વંઠી જાય છે.

રસ્તો ન હોય, હોય નહીં ભોમિયો છતાં
એને જવાનું હોય છે ત્યાં પંખી જાય છે.

પાસે ન હોય તોય ગઝલ દૂર રહીને
મનગમતા રંગે મરજી મુજબ રંગી જાય છે.

~  અશોકપુરી ગોસ્વામી

છેલ્લો શેર બાદ કરીએ તો બાકીના બધા શેર અમુક અંશે એક સૂત્ર લઈને ચાલતા દેખાય છે.

વાત માણસની વૃત્તિની છે, મિજાજની છે.

પ્રથમ શેર જ આપણને ભગવાન બુદ્ધની યાદ અપાવે. એમણે સત્યની શોધમાં ઘર ત્યાગી દીધું પણ પાછળથી યશોધરા અને રાહુલે કેવી પીડા વેઠી, એ કોણ જાણે છે! જોકે આ વિષયને લઈને પુસ્તકો જરૂર લખાયા છે. એ લેખકોને આ જ વિચાર આવ્યો હશે કે પત્ની-પુત્રનો શું વાંક? ક્યાંક વાંચ્યું છે, જેમાં મહાજ્ઞાન પામ્યા પછી બુદ્ધ જ્યારે યશોધરાના આંગણે આવે છે ત્યારે યશોધરા એમને પૂછે છે, “જે મેળવવા આપે સંસાર ત્યજયો, એ શું અહીં ઉપલબ્ધ નહોતું?” આ ધારદાર સવાલ કોઈને પણ વીંધી જાય એવો છે.

વાત ત્યાગની જ હોય તો સાધુવેશ સ્વીકારો કે ત્યજો, જીવન તો જીવન છે. એમાં ઘણું એવું છે કે એ ડંખ્યા રાખે. અને જુઓ ને! સંસારની તકરાર જ કોઈને સાધુ કે સંત બનાવે છે તો કોઈ એના કારણે જ લૂંટારો કે બહારવટિયો બને છે. અનેક દાખલા આપણી આંખ સામે મોજૂદ છે. પત્નીનું મહેણું તુલસીદાસને સંત બનાવે, રામચરિત માનસ લખાવે તો આવું મહેણું કોઈને લૂંટફાટ કરવા પ્રેરે કે આત્મઘાત કરવા પણ. મૂળે સૌ પોતાની પ્રકૃતિ, નિયતિ પ્રમાણે વર્તે છે. એક જ વાતાવરણ દરેક માટે અલગ અલગ પરિણામ સર્જે છે. પંખી પાસે ક્યાં રસ્તો કે કે ભોમિયો છે, છતાં તેનું ગંતવ્ય નિશ્ચિત છે.  

અને આ ગઝલનો જ રંગ છે જે માનવીના ચિત્તને મનગમતા રંગે રંગી જાય છે.

‘કાવ્યવિશ્વ’ને આવકાર

ખુબ સરસ રચનાઓ માણવા મળી. લતાબેન અભિનંદન આપને, આટલા સરસ કવિઓ અને તેમની રચનાઓને માણવાનું એક સરસ પ્લેટફોર્મ પૂરુ પાડ્યું.. સાભાર વંદન ~ ઊર્વી પંચાલ

આપ પણ ‘કાવ્યવિશ્વ’ માટે આપનો પ્રતિભાવ મોકલી શકો છો.

🌹દિનવિશેષ 6 ઓક્ટોબર🌹

ઉલ્લાલા