🔆પ્રફુલ્લ રાવલ ~ મન મૂકીને🔆 -

અષાઢ વરસે

મન મૂકીને અષાઢ વરસે, વરસે જાણે વસંત!
વેણ ચડેલાં જળ સંગાથ વહેવા શોધું સુમંત
મન મૂકીને અષાઢ વરસે, વરસે જાણે વસંત.

ધીમી પડેલી ધારામાં શોધું એનો ચહેરો
શું હવે દૂર કર્યો હશે એણે એનો પહેરો?
આજે આ લીલા ટહુકા ઘૂમી વળ્યા છે દિગંત
મન મૂકીને અષાઢ વરસે, વરસે જાણે વસંત.

કાલ સુધી તો લૂ બનીને વહેતો’તો સમીર
આજ અષાઢે જગ આખાને કરી દીધું અમીર
તોય હું તારી રાહ જોતો તારા ગણીશ ‘અનંત’
મન મૂકીને અષાઢ વરસે, વરસે જાણે વસંત.

~ પ્રફુલ્લ રાવલ

મન મૂકીને વરસતા અષાઢની વાત તો જાણી છે પણ એમ જ વરસતા વસંતની વાત નિરાળી છે. ‘

વરસતા વરસાદના તોફાને ચડેલા જળ માટે ‘વેણ ચડેલા’ કલ્પન સાવ અનોખું છે!જાણે સ્ત્રીને પ્રસૂતિની વેણ ચડી હોય એની સાથે વળ ખાતા જળને સરખાવી એક નવું દૃશ્ય કવિએ રચ્યું છે. નાયકને શોધ છે કોઈની. હવે વરસાદ ધીમો પડ્યો છે અને નાયક એ અદીઠ ચહેરો શોધે છે. જો ચહેરા પરનો પહેરો દૂર થાય તો લીલા ટહુકા વિશ્વમાં વ્યાપી જાય….

પણ પછીના અંતરામાં જ અનંત કાળ સુધીની પ્રતિક્ષાની વાત છે, અર્થાત એ ચહેરો સામે આવે એની શક્યતાઓ હાલ તો નથી. ‘અનંત’ તારાઓ ગણ્યા કરવાનું, અનંત કાળ સુધી રાહ જોવાનું કવિહૃદય માટે સહજ છે. પ્રતિક્ષા એ કવિનું બીજું ખોળિયું છે. કશુંક મળી જાય એ પછીયે પ્રતિક્ષા વિરમતી નથી. ઈચ્છાઓ અમાપ છે, અતાગ છે. ‘મળવું’ જેટલું સુરમ્ય, સુખદ છે, ‘પ્રતિક્ષા’ પણ એટલી જ…. ‘મિલન’માં તાદાત્મ્ય છે તો ‘પ્રતિક્ષા’માં તાટસ્થ્ય છે.